Συναυλία

Όλοι οι μαλάκες οι φίλοι μου άφησαν την αγορά εισιτηρίων για την τελευταία στιγμή .Δεν περίμεναν το sold out με την καμία. Η’ φοβόντουσαν ότι η φάση θα’ναι μούφα σαν κάθε tribute που δεν σέβεται τίποτα. Κι έτσι πήγα μόνος μου στην ζωντανή αναπαραγωγή του πρώτου δίσκου των Joy Division (του μαύρου ,αυτού με τις γραμμούλες) από τον μπασίστα τους με την αρωγή κάτι πιτσιρικάδων.
Ωραίο το Gagarin ,φίσκα.Το ταινιάκι που παιζόταν πριν το live δεν το δα ευτυχώς όλο…
Και ξάφνου νάτον πετάχτηκε:Ο Hookie.Ο Ηookie έχει γίνει σφίχτης. Αρπάζεται εύκολα έχω ακούσει ,τώρα που είναι και στον όγκο θα πηγαίνει η καρπαζιά σύννεφο τ’ ουρανού θέ ν’ αρματώσω.
Ο ήχος ήταν ωραίος αν και καθόμουν προς τα πίσω, με τους γέρους και χτυπιόμανε.Το περίμενα από μικρό παιδί όλο αυτό.
Κι όταν άκουσα το Νο love lost ανατρίχιασα! Τέλεια φάση!
Μετά Leaders of men κι άλλα 2 έπη από Warsaw .Και μετά το Unknown Pleasures : λεπτό προς λεπτό ,πενιά την πενιά, ανάμνηση παλιών τραυμάτων, το εφηβικό μας άγχος της μουντής απόγνωσης ,όλα ήταν εκεί.40 λεπτά στην πίπα.
Οι πιτσιρικάδες τα σπάσανε. Και μετά πάλι κάτι από Warsaw και λίγο από το Κίτρινο (αυτό με τον τάφο μωρέ) και μετά Love will tear us apart.Again again.(Ένας φίλος μου ισχυρίζεται ότι όλη η ευστοχία του εν λόγω τραγουδιού έγκειται στο again μιας και το καταστρεπτικό αποτέλεσμα κάθε νέας ήττας και κάθε καινούριας συντριβής μεγαλώνει όσο στη ζωή μας νυχτώνει (κλείσιμο ματιού ,πονηρό))
Encore , Transmission κι ένα απο New Order για καληνύχτα και «Καλή τύχη έλληνες» με Manc προφορά ή κάτι τέτοιο τέλοσπάντων .
ΔΕΝ ΠΑΙΞΑΝΕ ΤΟ ATMOSPHERE γαμώ το μουνί της λάσπης .
Ωραία ήτανε συγχαρητήρια στους μουσικούς ,να σαι καλά ρε Hookie(πού ήταν οι άλλοι από τη Μεραρχία της Χαράς,ε?).
Η φάση κράτησε το καθιερωμένο πλέον μιαμισάωρο κι άξιζε τα λεφτά της .Δεν θα φέρει τον κόσμο πάνω κάτω.
Οσοι δεν ήρθατε πάρτε το box set ,έχει γαμάτα πράγματα μέσα κι έχει κι ένα live πολύ true. day in – day out