Γυναίκα

Νιώθω μπροστά τους έκσταση.
Δέος και τρόμο γι’ αυτό το υπέροχο πλάσμα με το αγγελικό πρόσωπο που κρύβει τη γλώσσα της έχιδνας.
Βαθιά παιχνίδια για μένα τα σκοτεινά νερά των γυναικών.
Ποιος δε στέκει όμως μπροστά τους με δέος? Ποιος δεν υποκλίνεται σε τούτο το πλάσμα που μπορεί να ορθώνεται άκαμπτο και δυνατό στην αύρα και ταυτόχρονα επιδέξια να λυγίζει το κορμί του τόσο λάγνα αποφεύγοντας τη θύελλα?
Ποιος δε νιώθει να ριγά το είναι του σαν αναλογιστεί το πάθος της γυναικείας κορύφωσης, το χάδι που του χαρίστηκε, το φιλί που έκαψε ανεξίτηλα τα μέσα του?
Κι όμως, με ταχύτητες εξαίρετες δύναται αυτή η φυσική προέκταση να λειτουργεί προς την κατεύθυνση της διαιώνισης προτάσσοντας την επιβίωση σε κάθε δυσκολία. Εκεί που εσύ, ο αρσενικός, λυγίζεις. Εκεί που υποκλίνεσαι. Εκεί που γονατίζεις.
Εκεί εκείνη θα ξανασηκωθεί. Κι εσύ θα το κάνεις, με μία διαφορά – θα φέρεις αρκετή πάνω σου λάσπη. Εκείνη όχι. Όταν την τινάξει από πάνω της, το έλος θα είναι πια μακρινή ανάμνηση. Γιατί πρέπει να συνεχίσει. Γιατί την αποτινάσσει οριστικά.
Πάντα φθονούσα κατά βάθος αυτή τη γυναικεία ιδιότητα. Να ξεπερνούν το αξεπέραστο, σα να μην άφησε πίσω του καμία αιμάσσουσα πληγή.

L. Bug