Είμαι 16 χρονών, έξω από ένα σχολείο που δεν είναι το σχολείο μου, δίπλα μου εσύ και ανάμεσα μας η ακατάσχετη φλυαρία ενός παράφορου λόγου που δεν γαμιέται και δεν γαμάει, μόνο κούφιος αέρας να ξαγρυπνά πασχίζοντας να σπάσει τη σιωπή σου, την απουσία σου που βίαια καταπίνει την αλκοολική σκιά μου αλλά ποτέ το σπέρμα μου, μαζί αλλά τόσο μόνος κοιτάζοντας στον καθρέφτη της άδειας νύχτας σου να ανταμώσω το χαμό μου, σε τραβάω πάνω μου όμως εσύ πάντα πριν το τέλος απομακρύνεσαι με μία μυρωδιά από λέξεις που σπάνε, μπήγω στις σάρκες μου κλειδιά, το αίμα θαμπό σταλάζει στο βρόμικο πάτωμα του κόκκινου δωματίου που κρέμεται από το ρολόι ενός εγκλωβισμένου, στον τοίχο που ψιθύριζε όνειρα, σπασμού και μυρηκάζω τη συμπόνοια που μού ‘μαθες τις νύχτες που επιστρέφαμε με τα πόδια από το κέντρο που ξημέρωνε μέσα από τους κήπους μίας εκκλησίας που δεν ήταν η εκκλησία μας, καθώς εμείς ποτέ δεν ανήκαμε σε κάποια αλλά τα δέντρα της, τα άνθη και τα κοιμωμενα αρώματα της μας ανήκαν, και κάπου στο βάθος το γέλιο σου, αυτός ο σαρκασμός που μετέτρεπε τη μικρή ζωή μου σε φάρσα, να επισκιάζει το βάδισμα μου που τότε δεν ήξερα ότι φαίνεται, ότι δείχνει τον ιδιοκτήτη του αδίστακτα, και μετά η σοφίτα, με τα παπούτσια στο στόμα να μη μας ακούσουν από κάτω, εσύ να στρίβεις έναν μπάφο κι εγώ να εξαφανίζω την μπύρα από τα μικρά πράσινα μπουκάλια που φύλαγες στο ψυγείο, αργότερα κατάλαβα ότι ήταν μόνο για μένα, από κάπου ερχόταν μουσική, τα στόματα μας να ανοιγοκλείνουν σε ταινία του βωβού, να προσπαθώ να γίνω ο ένας για σένα που δεν υπήρχες όπως σε φαντάστηκα παρά μόνο όπως σε βλέπω τώρα, μία σκιά στο εσωτερικό ενός γυαλιού που άδειασε κι εγώ με το χέρι μου να προσπαθώ να αποδιώξω τον καπνό ενός κακού ονείρου που δεν είναι το όνειρό μου, άλλωστε εγώ δεν κοιμήθηκα ακόμη, παραμένω έξω από την πόρτα σου χτυπώντας και απαιτώντας να μου επιστρέψεις τη φωνή που δεν είναι η φωνή σου, είναι η καταγραφή στο κασετόφωνο-μάρτυρα της λίγης ζωής μου, ο τρόπος να γνωρίζω τα πράγματα, καθώς αυτά αναπαράγονται υποβάλλοντας μου το ρόλο που δεν ήταν ο ρόλος μου αλλά μία ερμηνεία που έμπαζε όπως η καρδιά μου στο δωμάτιο που δεν κοιμόμουν, στα τσιγάρα που άναψα για να σε σβήσω…

Πρωινές λήψεις από την Απάνω Μεριά, άλλος τόπος φίλοι, το μαντζούνι της φύσης αντίδοτο στην ανθρώπινη ανεπάρκεια…

Labros Bug

Το έβαλα επάνω μου όπως όταν γίνομαι μόνος
Θα βγάλετε το φόρεμά σας και θα το μου στείλετε ;

Μου λείπει το kissin σας και μου λείπει το κεφάλι σας
Και μια επιστολή στο γράψιμό σας δεν σημαίνει ότι δεν είστε νεκροί
Εξωτερική όψη τρεξίματος στη θερμότητα ερήμων
Καταστήστε το φόρεμά σας όλο υγρό και να μου το στείλετε

Μου λείπει η σούπα σας και μου λείπει το ψωμί σας
Και μια επιστολή στο γράψιμό σας δεν σημαίνει ότι δεν είστε νεκροί
Έτσι ανατρέψτε το πρόγευμά σας και στάξτε το κρασί σας
Ακριβώς, φορέστε αυτό το φόρεμα όταν δειπνείτε

Καθισμένος εδώ μέχρι να σε επιθυμήσει ένα πάτωμα τσιμέντου
Ακριβώς επιθυμώντας ότι είχα ακριβώς κάτι φορέσατε

Αιματώστε τα χέρια σας σε ένα δέντρο κάκτων
Σκουπίστε τα στο φόρεμά σας και να μου το στείλετε

Καθισμένος εδώ μέχρι να σε επιθυμήσει ένα πάτωμα τσιμέντου
Ακριβώς επιθυμώντας να σε είχα ,τότε ακριβώς κάτι φορέσες

L. Bug

Η μετατοπισμένη εκλέπτυνση των οστών

Ο σφυγμός του αδηφάγου ιστού της αποσύνθεσης

πολλαπλασιάζει τις αποικίες του στα χείλη

χρεωμένες οι ανάσες της αναμονής σε ψυγείο

κάπου στο μέλλον

Το σάλιο αντί τροφής

Δηλητηριάζοντας το αίμα της άνοιξης

Κλειδαριές

Όργανα γυμναστικής

Η ανάμνηση της πτώσης

Σε έναν ύπνο βαθύ

Όπως ο σάκος που πνίγαμε

όταν διψούσαμε πολύ

Οι σιλουέτες των σκυλιών προ των διαχυομένων ηλιαχτίδων, ζευγάρωμα υπό το φως της νέας μέρας, θυμίζουν εκείνα που φύονται στις καρδιές μας, εκείνα που μας άγουν στην ανεύρεση της μικρής δικής μας αγαπημένης (για όσους τουλάχιστον την ψάχνουν)…

Μου τα έστειλε ο συνεργάτης του περιοδικού Labros Bug από την πανέμορφη Σύρο. Νομίζω ότι δεν θα ‘χε πρόβλημα να τα επισυνάψω…