Πρόσφατα ενημερώθηκα για τα εγκαίνια μιας πολύ ενδιαφέρουσας έκθεσης με θέμα: «Το Μάθημα της Παράδοσης. Προπλάσματα και Σχέδια από τη Μακεδονία. Φοιτητικές Εργασίες από το αρχείο Ν. Μουτσόπουλου», στην προετοιμασία της οποίας εργάστηκε και η πρώην καθηγήτριά μου από το ΕΑΠ, Φανή Μουμτζίδου.
Τα εγκαίνια θα γίνουν την ερχόμενη Κυριακή 5/4, στις 12.00, στο Ιστορικό – Λαογραφικό Μουσείο Κοζάνης. Νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να «πεταχτούμε» μέχρι την Κοζάνη.
Η έκθεση συμπεριλαμβάνει μακέτες και σχέδια κτιρίων που στην πλειονότητά τους δεν υπάρχουν πια, αναδεικνύοντας τεχνικές και τυπολογίες μίας “άλλης” αρχιτεκτονικής, μιας μακρινής εποχής και ενός διαφορετικού τρόπου ζωής.
Θα διαρκέσει από τις 5/4 έως τις 31/12 2009 και οι ώρες λειτουργίας θα είναι 9.00-14.00 και 17.30-20.00.
Drain your eyes…
Η ώρα είναι 21.15. Οι πύλες έχουν ανοίξει από τις 21.00. Νιώθω έντονη αυτή τη γλυκιά προσμονή να τους ξαναδώ. Πόσο αλήθεια πάει από την τελευταία φορά που τους είδα; Περίπου ένας χρόνος. Ο λόγος για την πιο αγαπημένη μου ελληνική μπάντα, τα “
Ο μεγαλύτερος συγγραφέας της Αργεντινής και ένας από τους μεγαλύτερους του 20ου αιώνα, ο Jorge Luis Borges, ένας από τους πιο αγαπημένους μου, με τα γραπτά του οποίου μπορώ να αποκαλύψω ότι είμαι τουλάχιστον ερωτευμένος (sic), είχε πει κάποτε: «Δεν έχω μελετήσει πολύ, διαβάζω μάλλον στα πεταχτά, ποτέ συστηματικά. Μόνο τον Σοπενχάουερ ίσως διάβασα συστηματικά. Είμαι περισσότερο περίεργος, παρά μελετηρός ή διαβασμένος. Γιατί στο βάθος είμαι τεμπέλης. Είμαι ένας άνθρωπος περίεργος, αλλά τεμπέλης». Αν δεν αποτελεί βλασφημία από μέρους μου θα τολμήσω να πω ότι και εγώ είμαι ένας περίεργος τεμπέλης. Συστηματικά έχω διαβάσει τον μαθητή του Σοπενχάουερ, τον Νίτσε(Να και σε κάτι που μοιάζουμε). Διαβάζω δέκα βιβλία ταυτόχρονα (ίσως και περισσότερα, καθώς έχω χάσει τον λογαριασμό). Προσπαθώ να εντρυφήσω σε κάποια από αυτά, εις μάτην μάλλον. Ωστόσο, οφείλω να ομολογήσω ότι αν κάποτε έφτανα στο σημείο να γράψω σαν εκείνον θα ήμουν τουλάχιστον ευτυχής. Απλά είμαι κι εγώ ένας περίεργος τεμπέλης που ό,τι κι αν γράφει μάλλον δεν θα δει το φως της δημοσιότητας ποτέ! Ίσως μετά θάνατον. Θα δούμε. Πάντως μπορώ να χαρακτηρίσω τον Borges φίλο μου! Πόσο μου αρέσει να διαβάζω τις ιστορίες του δεν λέγεται! Τις ζηλεύω, όπως ζηλεύει το νερό το χιόνι, όπως ζηλεύει η μέρα τη νύχτα, όπως ζηλεύει ο βράχος τη θάλασσα! Μακάρι οι ιστορίες μου να εμπεριείχαν κάποιο “μπορχικό” στοιχείο! Φευ, είμαι κι εγώ ένας περίεργος τεμπέλης που ούτε κατά διάνοια δεν θα προσεγγίσει τη μεγαλοφυία του!
Χθες το απόγευμα βγήκα για καφέ με ένα φιλικό μου ζευγάρι. Εκεί που συζητούσαμε για διάφορα θέματα έσκασε η βόμβα μεγατόνων από τον Απόστολο. “Ο Nicola Conte έκανε dj set στην Καβάλα” μου είπε. “Πήγα και τον είδα με ένα φιλαράκι”, συμπλήρωσε σαν να μου έλεγε το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. Θεωρώ ευτυχή συγκυρία το ότι δεν έπεσα από την καρέκλα στην οποία καθόμουν. Του απαντώ λοιπόν: “Καλά ρε φίλε, μιλάς σοβαρά;”, με την έκπληξη να διαμορφώνει τα χαρακτηριστικά του προσώπου μου! Τι άλλο θ’ ακούσουμε, σκέφτηκα. Ο Conte πήγε να παίξει μουσική στην Καβάλα! Κι η Θεσσαλονίκη που βρίσκεται στον μουσικό χάρτη, αναρωτήθηκα. Αυτό το καλοκαίρι αποτελεί την επιτομή της μουσικής μου απώλειας. Έχασα τους Happy Mondays και τους Holly Fuck και National (ελέω εξετάσεων για το πανεπιστήμιο), θα χάσω James και U.n.k.l.e, ενώ μάλλον δεν πρόκειται να δω και τους Massive Attack και τους Sex Pistols. Μόνο η Madona έμεινε, αφού Tob και φίλοι προσπαθούν να με πείσουν να πάμε να δούμε την ιέρεια της ποπ. Όλα αυτά βέβαια στην Αθήνα, διότι η μπουζουκομάνα Θεσσαλονίκη κοιμάται τον ύπνο του… άμουσου! Ο Conte στην Καβάλα! Ακόμη δεν μπορώ να το χωνέψω…
Πολυτελή γυάλινα αγγεία στην ελληνορωμαϊκή Αίγυπτο. Η Αίγυπτος έχει μια μακρά παράδοση στην υαλοποιία και στην υαλουργία. Με την άφιξη των Ελλήνων νέοι τύποι γυάλινων αντικειμένων εισήχθησαν, και η βιοτεχνία γυαλιού αναπτύχθηκε ακολουθώντας το γούστο των νέων πελατών. Με την εφεύρεση του φυσητού γυαλιού, γύρω στα μέσα του πρώτου αιώνα π. Χ., από υλικό πολυτελείας το γυαλί γίνεται ένα κοινό υλικό, ενώ η τεχνική του φυσητού γυαλιού διαδίδεται πολύ γρήγορα σε ολόκληρη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Η Αίγυπτος διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην ιστορία του γυαλιού ως κέντρο υαλοποιίας, και νέες ανασκαφές στο Wadi Natrun δείχνουν ότι κατά την πρώιμη ρωμαϊκή εποχή τεράστιοι αντανακλαστικοί κλίβανοι με άγνωστες ως σήμερα διαστάσεις χρησιμοποιούνταν για την παρασκευή γυαλιού. Αποτελούσε, επίσης, γνωστό κέντρο υαλουργίας, ιδιαίτερα παραγωγής πολυτελών γυάλινων αγγείων, είτε επιζωγραφισμένων είτε εγχάρακτων.
Ωστε θέλεις να γίνεις συγγραφέας; Αν δεν ξεχύνεται από μέσα σου ενάντια σ’ όλα τ’ άλλα, μην το κάνεις. Αν δεν έρχεται, χωρίς καν να το ‘χεις ζητήσει, από την καρδιά σου και το μυαλό σου και το στόμα σου και τα σπλάχνα σου, μην το κάνεις. Αν χρειάζεται να κάτσεις για ώρες κοιτάζοντας την οθόνη του υπολογιστή σου ή να καμπουριάζεις πάνω από τη γραφομηχανή σου ψάχνοντας για τις λέξεις, μην το κάνεις. Αν το κάνεις για τα λεφτά ή τη δόξα, μην το κάνεις. Αν το κάνεις γιατί θέλεις γυναίκες στο κρεβάτι σου, μην το κάνεις. Αν χρειάζεται να κάθεσαι και να γράφεις ξανά και ξανά τα ίδια, μην το κάνεις. Αν σου είναι δύσκολο και μόνο να σκέφτεσαι ότι θα το κάνεις, μην το κάνεις. Αν προσπαθείς να γράψεις σαν κάποιον άλλο, καλύτερα ξέχνα το. Αν χρειάζεται να περιμένεις μέχρι να ουρλιάξει από μέσα σου, τότε περίμενε υπομονετικά. Κι αν δεν ουρλιάξει ποτέ από μέσα σου, κάνε κάτι άλλο. Αν πρέπει πρώτα να το διαβάσεις στη γυναίκα σου ή στη φιλενάδα ή στον φίλο σου ή στους γονείς σου ή σε οποιονδήποτε, τότε δεν είσαι έτοιμος. Μην είσαι σαν τόσους άλλους συγγραφείς, μην είσαι σαν τόσες άλλες χιλιάδες ανθρώπους που αυτοαποκαλούνται συγγραφείς, μην είσαι πληκτικός και βαρετός και ξιπασμένος, μην κατατρώγεσαι από την αυτο- λατρεία σου. Οι βιβλιοθήκες του κόσμου χασμουριούνται από τη νύστα μπροστά στο είδος σου. Μην προσθέτεις σε αυτό. Μην το κάνεις. Αν δεν βγαίνει από την ψυχή σου σαν ρουκέτα, αν το να μείνεις ήσυχος δεν σε φέρνει στην τρέλα ή την αυτοκτονία ή τον φόνο, μην το κάνεις. Αν ο μέσα σου ήλιος δεν σου καίει τα σπλάχνα, μην το κάνεις. Όταν θα ‘ναι στ’ αλήθεια η ώρα, και αν είσαι ο εκλεκτός, θα συμβεί από μόνο του και θα συνεχίσει να συμβαίνει μέχρι που θα πεθάνεις ή που θα πεθάνει μέσα σου αυτό. Δεν υπάρχει άλλο τρόπος. Και ποτέ δεν υπήρξε.
Aν δεν παινέψεις το σπίτι σου, ξέρεις τι θα συμβεί. Οπότε σπεύδω με τρομερή καθυστέρηση να διαφημίσω δύο μπάντες με τις οποίες έχω ιδιαίτερες σχέσεις.
παίζουν γαμάτο γκαραζοσέρφ. Είναι όντως αγρότες και όντως από τη Βαρβάρα (ήτοι χωριό κοντά στην Αιδηψό της Βόρειας Εύβοιας)! Θα τα πούμε το καλοκαίρι παιδιά (και αξιωθείτε να σηκώσετε κανά κομμάτι)!
Αυλαία έριξε το φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Για να είμαι ειλικρινής δεν το παρακολουθήσα όσο θα ήθελα, όσο θα έπρεπε ή όσο θα του άξιζε, αν προτιμάτε. Ωστόσο, παρακολούθησα μόνο ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή της μεγάλης ροκ ποιήτριας Πάτι Σμιθ. Το ντοκιμαντέρ περιελάμβανε επιλεγμένες σκηνές από τη ζωή της ποιήτριας-τραγουδίστριας, μετά από ενδελεχές γύρισμα δέκα ολόκληρων χρόνων. Είδα την Πάτι να επισκέπτεται τον τάφο του Μπωντλαίρ, την είδα να επισκέπται και ν’ αφήνει λίγα λουλούδια στον τάφο του Γουίλλιαμ Μπλέικ, την είδα να συζητά με τον Ντύλαν και τον Γκίνγκσμπεργκ και τον Μπάροουζ. Είδα τη μπιτ γενιά που διάβαζα πιο μικρός κατά καιρούς σε διάφορα βιβλία να παίρνει σάρκα και οστά εμπρός μου. Κι ένιωσα τυχερός μέσα στην ατυχία μου. Κι είδα και καθημερινές προσωπικές στιγμές της ζωής της, στο σπίτι της, στα παρασκήνια πριν βγει στη σκηνή, σε διαδηλώσεις εναντίον του Τζορτζ Μπους και φυσικά επάνω στη σκηνή. Κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται για να μεγαλουργήσουν… Μικρός είχα έντονη αυτή την εντύπωση. Όσο μεγαλώνω, όμως, η ίδια εντύπωση σιγά σιγά αργοσβήνει σαν τη φλόγα ενός κεριού… Βέβαια μπορεί να είναι και η ιδέα μου!
Ιδού το μεγαλείο του καλλιτέχνη! Η Κρήνη (Fountain) του Marcel Duchamp. Την πρώτη φορά που αντίκρισα αυτό το έργο τέχνης ένιωσα κάτι να κλωτσάει τα σωθικά μου. Στη συνέχεια είχα την απορία ποιος θα τολμούσε να πιει από αυτή. Για να καταλήξω ότι ο ίδιος θα μπορούσε σίγουρα… Ίσως κι εγώ… Μ’ αρέσει η εντύπωση που σου προκαλεί. Αρχικά είναι η απέχθεια, αλλά όσο περισσότερο την κοιτάς τόσο περισσότερο την εκτιμάς. Είναι οι θελκτικές της καμπύλες, η φιλντισένια της σάρκα. Είναι σαν μια άσχημη γυναίκα που όσο περισσότερο τη βλέπεις τόσο περισσότερο ψάχνεις επάνω της κάτι όμορφο. Και στο τέλος πάντα το βρίσκεις! Ζήτω η αποθέωση του ανοίκειου!