Είμαι 16 χρονών, έξω από ένα σχολείο που δεν είναι το σχολείο μου, δίπλα μου εσύ και ανάμεσα μας η ακατάσχετη φλυαρία ενός παράφορου λόγου που δεν γαμιέται και δεν γαμάει, μόνο κούφιος αέρας να ξαγρυπνά πασχίζοντας να σπάσει τη σιωπή σου, την απουσία σου που βίαια καταπίνει την αλκοολική σκιά μου αλλά ποτέ το σπέρμα μου, μαζί αλλά τόσο μόνος κοιτάζοντας στον καθρέφτη της άδειας νύχτας σου να ανταμώσω το χαμό μου, σε τραβάω πάνω μου όμως εσύ πάντα πριν το τέλος απομακρύνεσαι με μία μυρωδιά από λέξεις που σπάνε, μπήγω στις σάρκες μου κλειδιά, το αίμα θαμπό σταλάζει στο βρόμικο πάτωμα του κόκκινου δωματίου που κρέμεται από το ρολόι ενός εγκλωβισμένου, στον τοίχο που ψιθύριζε όνειρα, σπασμού και μυρηκάζω τη συμπόνοια που μού ‘μαθες τις νύχτες που επιστρέφαμε με τα πόδια από το κέντρο που ξημέρωνε μέσα από τους κήπους μίας εκκλησίας που δεν ήταν η εκκλησία μας, καθώς εμείς ποτέ δεν ανήκαμε σε κάποια αλλά τα δέντρα της, τα άνθη και τα κοιμωμενα αρώματα της μας ανήκαν, και κάπου στο βάθος το γέλιο σου, αυτός ο σαρκασμός που μετέτρεπε τη μικρή ζωή μου σε φάρσα, να επισκιάζει το βάδισμα μου που τότε δεν ήξερα ότι φαίνεται, ότι δείχνει τον ιδιοκτήτη του αδίστακτα, και μετά η σοφίτα, με τα παπούτσια στο στόμα να μη μας ακούσουν από κάτω, εσύ να στρίβεις έναν μπάφο κι εγώ να εξαφανίζω την μπύρα από τα μικρά πράσινα μπουκάλια που φύλαγες στο ψυγείο, αργότερα κατάλαβα ότι ήταν μόνο για μένα, από κάπου ερχόταν μουσική, τα στόματα μας να ανοιγοκλείνουν σε ταινία του βωβού, να προσπαθώ να γίνω ο ένας για σένα που δεν υπήρχες όπως σε φαντάστηκα παρά μόνο όπως σε βλέπω τώρα, μία σκιά στο εσωτερικό ενός γυαλιού που άδειασε κι εγώ με το χέρι μου να προσπαθώ να αποδιώξω τον καπνό ενός κακού ονείρου που δεν είναι το όνειρό μου, άλλωστε εγώ δεν κοιμήθηκα ακόμη, παραμένω έξω από την πόρτα σου χτυπώντας και απαιτώντας να μου επιστρέψεις τη φωνή που δεν είναι η φωνή σου, είναι η καταγραφή στο κασετόφωνο-μάρτυρα της λίγης ζωής μου, ο τρόπος να γνωρίζω τα πράγματα, καθώς αυτά αναπαράγονται υποβάλλοντας μου το ρόλο που δεν ήταν ο ρόλος μου αλλά μία ερμηνεία που έμπαζε όπως η καρδιά μου στο δωμάτιο που δεν κοιμόμουν, στα τσιγάρα που άναψα για να σε σβήσω…
